Góra Wywyższenia

Są takie wzniesienia, do których nie sięgają obłoki. Przy dobrej pogodzie z góry rozciąga się wspaniały panoramiczny widok.
Dom zbudowany na solidnej podstawie przetrwa każdą ciężką pogodę, ulewę i suszę, śnieżycę i spiekotę.
Kiedy człowiek omija bliźniego w potrzebie, spada w dół. Sięgając zaś tam, gdzie wzrok nie sięga, łamiąc to, czego rozum nie złamie, może odczuwać jakby potęgę orła wzlatującego ku niebu.
Najwyższym szczytem, na który człowiek może się wznieść, jest Góra Wywyższenia Chrystusa. Na górę tę prowadzi postawa oddania i miłości względem drugiego człowieka.

Boża miłość

Kiedy wciąż coś się nie udaje, odczuwa się ból lub trudno porzucić złe myśli bywa, że człowiek radzi sobie z tym skupiając się na czymś miłym. Czasem są to wspomnienia z beztroskiego i radosnego dzieciństwa lub z czasów licealnych, kiedy człowiek pałał pierwszą miłością do tego jedynego lub tej jedynej - i było mu bosko.
Kiedy przychodzi ciężka próba, a zmagania narastają próbując człowieka zdołować i przygnieść swym ciężarem, wiara okazuje się zbawienną tarczą. Uspokaja nie tyle niebieskie niebo czy zielona trawa. Uspokaja pewność, że nie można zrobić nic (ani złego, ani dobrego), by Bóg kochał nas bardziej niż teraz - bo On kocha wciąż najbardziej i w pełni. Na Jego miłosierną miłość wystarczy się otworzyć.
Największym szczęściem człowieka jest zdolność jego serca i duszy do miłowania.

Pod prąd

Ktoś sztuczny zachowuje się w sposób nienaturalny, wyuczony, zachowawczy. Zakrywa swój strach pod nie jedną maską. Brakuje mu polotu i swobody. Jest spięty, skrępowany i raczej nieszczęśliwy. Ktoś wolny i mający stałą intencję miłowania, pomimo swojej i innych niedoskonałości idzie pod prąd, przekracza próg nadziei i nie godzi się na bylejakość. Pokonuje samego siebie i przełamuje co niemożliwe. Pomimo strachu, panuje nad lękiem, nawet w obliczu śmierci.

Mała droga

Wielość spraw drobnych może przysłaniać priorytety. Codzienność i monotonność mogą nastrajać melancholijnie. Św. Teresa od Dzieciątka Jezus zachęcała do podążania małą drogą do Jezusa. Ta mała droga to najczęściej droga codzienności i droga poza ludzkim wzrokiem (bez poklasku). Droga złożona z powszednich smutków i radości. Może się nawet wydawać, że tak mało na niej owoców albo jeszcze niedojrzałe. Na niej jednak serce wciąż wyrywa się ku szczytom umiłowania, które osiągnął Jezus.

Muzyka Chopina

Uwielbiam muzykę Fryderyka, jej ducha polskości i nastrój tęsknoty, żarliwość i piękno. Muzyka Chopina to perła w wachlarzu literatury fortepianowej.
Każdy ma swój los, drogę i osobisty talent. Choćby jeden, zwyczajny czy najmniejszy. Odkrycie w sobie zdolności, to skarb właściciela daru. Pomnażanie talentu, to dzielenie się nim z bliźnimi. A dar pomnożony, to pamiątka po człowieku otwartym i miłującym.    

Modlitwa uwielbienia

Me serce wzlatuje ku Tobie, Panie. Z radością i zachwytem konarów drzew i kwiatów wznoszę do Ciebie swe słowa. Wdzięczność i uwielbienie są mą modlitwą. O cokolwiek poproszę, otrzymuję. Zanim zapragnę, staje się. Nim przyznam się do winy, zostaje mi przebaczone. Zanim odnajdę wąską ścieżkę ku niebu, nieustannie miłujesz.

Błogosławieni ubodzy

Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni nazywają się świętymi jako ci, którzy ze swego ubóstwa uczynili bogactwo. Dzielą się bowiem sercem, są empatyczni i miłosierni, choć sami mogą być ubodzy materialnie. Błogosławieni nazywają się świętymi, bo wszystko co dobre uznają za dar od Boga, którym chcą się dzielić z innymi.
Obdarowując kogoś czymś małym lub większym trzeba być przygotowanym, że ta druga osoba tego nie przyjmie lub weźmie i komuś innemu przekaże; że w naszym czynie będzie podejrzewała jakieś przekupstwo czy interes. Może też skrytykować sam dar i pouczać nas samych, sprawiając ból za dobroć.
Ten, kto szczerze szanuje darczyńcę, okazuje wdzięczność, zachowując pamięć za życzliwość i dar, jakie otrzymał.