Metanoia

Przemiana świata dokonuje się w swym rdzeniu poprzez przemianę ludzkich serc. Najpiękniejsze autostrady do ludzkich serc budujemy swoim ofiarnym życiem, kiedy miłujemy innych. Słowa Miłości piszemy życiem. 

Jeśli mówimy, że świat przeminie to, w sensie teologicznym oznacza to, iż zostanie pokonane zło, grzech i śmierć – one przestaną mieć władzę w sercu człowieka, jeśli będzie ono stale i wyłącznie żyć czystą miłością. 

Piekło jest obrazem najbardziej nieszczęśliwego stanu duszy: stanem i postawą śmierci duchowej, zimy serca, wynikiem samowolnego oddalenia od Boga, najdotkliwszym cierpieniem w chaosie, bez światła nadziei i bez prawdy. 

Czyściec nie jest obozem karnym w zaświatach, lecz obrazem stanu przemiany, procesem oczyszczenia, który odczuwamy poprzez cierpienie i tęsknotę duszy za zjednoczeniem z Umiłowanym Ojcem Niebieskim. Droga do pełnego oczyszczenia wymaga czasu i wnikania w stan Prawdy. Proces ten zaczyna się już tu na ziemi. Tym samym dojrzewanie serca do pełnej miłości jest obecne na świecie. Potem zaś (po śmierci) nie będzie mierzone czasem w sensie ludzkim, ale wciąż jakością i stopniem umiłowania. 

Niebo jest zjednoczeniem z Bogiem, relacją owocującej, wzajemnej miłości, którą nie sposób sobie wyobrazić i objąć, ponieważ ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują (2 Kor 2,9).

Duchowa wrażliwość

Pierwszym, który powiedział nam o miłości był Pan Bóg, który ukochał człowieka: Cała piękna jesteś, przyjaciółko moja, i nie ma w tobie skazy (Pnp 4,7). Stwórca całkowicie i w pełni objął i przeniknął nas swą miłością. Poznanie miłości Boga jest najwspanialszym odkryciem ludzkiego serca. Wobec miłości Boga nie sposób pozostać obojętnym. Miłość nieustannie czeka na odpowiedź. Miłość wiąże się z poszukiwaniem Prawdy i oddaniem dla drugiego człowieka.

            Usłyszane Słowa Boga nie są jednak kiełkującym (ani płodnym) ziarnem, jeśli pozostają bez odpowiedzi ze strony człowieka. Początkiem odpowiedzi jest wewnętrzna otwartość serca na miłość i pragnienie pełnienia woli Bożej. Zanim jednak rozpocznie się głoszenie Słowa Bożego na zewnątrz (innym), potrzebne jest bycie aktywnym słuchaczem tegoż Słowa wewnątrz własnego serca, by odczytać to, co Bóg mówi do nas osobiście. Słowo Boże oczyszcza, oświeca i jednoczy z Bogiem. Najpełniejszą odpowiedzią na słowo Boga jest miłość (siebie i bliźniego).

      Przekazywanie własnego doświadczenia Boga jest najbardziej żywym i przekonującym świadectwem wiary. Tylko w sytuacji osobistego przeżycia słowa Bożego, dzielenie się nim przynosi owoce i radość. Takie osobiste świadectwo wiary jest apostolstwem w asystencji i z pomocą Ducha Świętego. Człowiek, który otwiera się na Jego działanie staje się głosicielem Dobrej Nowiny (Zbawczej Informacji). U chrześcijanina (syna lub córki Bożej) „zmysły” wewnętrzne wspomagają odczytanie woli Bożej na co dzień. Wzrok jest duchowy (spojrzenie transcendentne), słuch wyczulony na natchnienia Ducha Świętego do czynienia dobra, a serce zawsze kochające. Owoce w postaci myśli, słów i czynów są więc naznaczone szlachetnością, życzliwością, a przede wszystkim miłością. To znak rozpoznawczy każdego ucznia Chrystusa.

Najważniejsza jest miłość

W słynnym Hymnie o miłości św. Paweł Apostoł wymienił 3 cnoty boskie: wiarę, nadzieję i miłość wskazując, że najważniejsza jest miłość: Tak więc trwają: wiara, nadzieja, miłość – te trzy: z nich zaś największa jest miłość (1 Kor 13,13). Tym samym potwierdził naukę Jezusa Chrystusa, której istotą było życie pełne miłości. W tym kontekście jedną z najważniejszych przypowieści Nauczyciela z Galilei jest przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, [która] zawiera przesłanie (…), [że] należy kochać bliźniego bez względu na Boga![1] Współczesny, polski biblista, ks. prof. Mariusz Rosik dodaje: bez względu na to, jakiemu bogu służysz, należy okazać miłość człowiekowi w potrzebie (…), należy okazać współczucie. Kochać bliźniego jak siebie samego.[2] Nie waha się też wskazać: Umrzeć [więc] za odrażającego człowieka, zupełnie o Bogu nie myśląc, oto dowód największej miłości.[3]

To, jak wielka siła drzemie w człowieku zdolnym do miłowania, pokazał Jezus. Prawdziwa miłość wypływa z wolności i odpowiedzialności. Jej źródło kryje się w sercu. Niejednokrotnie miłość wiąże się z ofiarą. Potrafi wiele znieść i wycierpieć. Miłość jest oddaniem dla drugiego człowieka. Bez kalkulacji i warunków.

Poprzez duszę każdy jest obdarowany zdolnością miłowania. By miłość popłynęła z ludzkiego serca wystarczy więc ukierunkować ją ku bliźniemu. Postaci miłości jest wiele. Jezus ukazał tę najwyższą – aż po krzyż. Jego miłość jest wzorem. Naśladowanie Jezusa to miłowanie tak, jak On umiłował.

Każdy może miłować, nawet ten, kto ma wątpliwości lub zupełnie odrzuca Boga, okaleczony ludzkimi słowami, postawami i czynami. Paradoksalnie właśnie ten, kto deklaruje się jako niewierzący, jest często bardziej miłującym bliźnich, niż wierzący i praktykujący członek Kościoła. Bez miłowania bliźnich na co dzień praktyki religijne stają się stratą czasu i atrapą pobożności. 

---

[1] Ks. M. Rosik, Ze wzgórz Samarii, Wyd. TUM, Wrocław 2005, s. 122.

[2] Tamże.

[3] Tamże, s. 151.