Tworząc z życia hymn Bogu

To, jak będzie wyglądał nasz dzień, jak wygląda nasze „teraz”

w przeważającej mierze zależy od nas.

Od naszych priorytetów i wyborów, od upodobań i zainteresowań.

Nikt przecież nie może przeżywać naszego życia za nas.

A ono jest jedyne i niepowtarzalne.

Jest nasze.

(ks. prof. Mariusz Rosik, Celebrując różnice)

Ludzkie życie jest tak różnorodne, jak różnorodni są ludzie i ich historie. Każdy z ludzi ma w sobie coś wyjątkowego. Różnice czynią życie fascynującym.

Gdy tylko człowiek odnajdzie swoje miejsce, na którym może się rozwijać i dzielić otrzymanymi od Boga talentami, staje się przekaźnikiem najpiękniejszej melodii dobra, piękna i miłości. Proces pomnażania talentów jest równoznaczny z doświadczaniem tchnienia Ducha Bożego i uczestniczeniem w przepływie funkcjonału światła. Korelując w swym życiu wszelkie zdolności, dla Bożej chwały i służby bliźnim, można w wielkim stopniu przyczyniać się do budowania duchowego królestwa niebieskiego.

Kiedy wnikam w życie i działalność kompozytorską Jana Sebastiana Bacha (1685−1750) widzę, jak bardzo przepełniała go miłość do muzyki, a jednocześnie wiara i miłość do Boga. Swoją twórczością i talentem wyśpiewał najwspanialszy hymn Bogu. Niestrudzoną, wytrwałą pracą udowodnił swą wierność i oddanie dla innych w otrzymanym powołaniu muzyka i kompozytora. Głęboko bowiem wierzył, że jedynym celem i motywacją do tworzenia muzyki winno być oddanie chwały Bogu. W jego dorobku znajdują się prawdziwe perły muzyki. Twórczość świecką i sakralną Bacha uważa się za największe osiągnięcie baroku. Jednym z najwspanialszych utworów religijnych lipskiego kantora jest Pasja według św. Mateusza. To najbardziej osobiste świadectwo religijnej żarliwości artysty, stąd przez niektórych Bach uważany jest za „Piątego Ewangelistę”. Niemiecki kompozytor jest niekwestionowanym mistrzem architektonicznej fugi − formy muzycznej w całości opartej na kontrapunkcie i poddanej niezwykle ścisłym regułom, a przez to stanowiącej wyrozumowany, starannie skonstruowany gatunek w muzyce. Stąd dwutomowe dzieło 48 preludiów i fug, nazwane Das wohltemperierte Klavier, do dnia dzisiejszego jest swoistą „Biblią pianistów”. Ludwig van Beethoven nazwał Bacha nieśmiertelnym bogiem harmonii. Dla Ryszarda Wagnera był największym cudem w historii muzyki. Sam Bach zaś uważał się za rzemieślnika, niestrudzenie poszukującego najlepszych rozwiązań, mówiąc: Niezwykle dużo pracowałem. Ten, kto będzie pracował tyle, co ja, dokona tego, czego i ja dokonałem.

Nie ma dwóch takich samych osób. Każdy z nas jest niepowtarzalny i ważny. Podobnie jest z życiem. Życie jest tym, co zostało człowiekowi ofiarowane jako dar, a równocześnie zadanie. Życie jest wędrówką pełną wydarzeń zewnętrznych i doświadczeń duchowych (wewnętrznych). Czasem droga jest kręta i wąska. Niejednokrotnie stroma i niebezpieczna. Może być droga we mgle lub ciemności. Często jest pod górę i w samotności. Ale taka właśnie różnorodna droga jest esencją życia.

Ten może czuć się szczęśliwy,

kto odnajdzie swoją rolę, choćby najmniejszą, odmienną od roli drugiego.

Taka osoba będzie pełna wewnętrznego pokoju,

emanującego na zewnątrz i udzielającego się innym.

Roztaczać będzie wokół siebie klimat wdzięczności i harmonii.

I będzie w spokoju kontynuować swoją wędrówkę aż po horyzont.

(ks. prof. Mariusz Rosik, Celebrując różnice)

Światło Pana

Psalmista uwielbił Pana, modląc się słowami: Pan światłem i zbawieniem moim: kogóż mam się lękać? Pan obroną mego życia: przed kim mam się trwożyć? (Ps 27,1). Pan Jezus zachęcał zaś do męstwa w ucisku, zarówno podczas próby, ciemnej nocy, jak i prześladowań: Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie na świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach! Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. (…) Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli (Mt 10,27−28.31).

Tym, który może obdarzyć prawdziwym męstwem, jest Ojciec Niebieski. On sam. Jedność z Nim pozwala przetrwać najtrudniejsze chwile w życiu. Jedność z Bogiem pozwala miłować siebie mimo wszystko i przebaczać aktem woli bliźnim, którzy nas zranili.

Jezus niejednokrotnie doświadczał, czym jest pogarda, odrzucenie, niezrozumienie, pomówienie, zawiść i nienawiść ze strony innych. A mimo to zachowywał wolność od potępiania tych, którzy zadawali Mu ból. Jego duchowa moc, pochodząca od Ojca Niebieskiego, uzdalniała Go do miłosiernej miłości w każdych okolicznościach życia. Nie ma innego Człowieka na ziemi, który dorównałby Mu w heroicznym oddaniu bliźnim.

Czy może być większe pragnienie, nad to, by trwać w jedności z Chrystusem i miłować ludzi tak, jak On umiłował? Kiedy to staje się rzeczywistością, człowiek jest niesiony łaską Ducha Bożego. Dzieją się rzeczy niezwykłe pośród codziennych spraw. Miłość rozświetla szare dni. Droga na wzór drogi Chrystusa nie jest tak ciężka, nawet w cierpieniu i niedostatku, ponieważ opiera się na zawierzeniu i uległości względem Boga.

Przed człowiekiem jest jeszcze bardzo wiele wspaniałych szlaków i bram, które może pokonać, by stać się w pełni uczniem Chrystusa. Ta perspektywa winna uskrzydlać do podążania za Prawdą. Przykładem jest Maryja, która w obliczu niebiańskiego światła w duszy pełnej łaski, wyśpiewała dziękczynny hymn Bogu: Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. Święte jest Jego imię (…) (Łk 1,46−49).

Słuchać sercem

   Gabriel Garcia Márquez napisał: Bądź zawsze blisko tych, których kochasz, mów im głośno, jak bardzo ich potrzebujesz, jak ich kochasz i bądź dla nich dobry, miej czas, aby im powiedzieć «jak mi przykro», «przepraszam», «proszę», «dziękuję» i wszystkie inne słowa miłości, jakie tylko znasz. Nikt cię nie będzie pamiętał za twoje myśli sekretne («Testament»). Często jednak słowa, które słyszymy od innych, są zgoła odmienne… Świecki teolog, Paweł Porębski zauważył rzecz niezwykłą: Kłótnia może oznaczać niezgodę, ale zarazem bliskość. Ktoś powiedział, że można się pokłócić, jeśli zrównoważy się to ogromem miłości. A zatem, w naszych kontaktach personalnych może być obecna pełna gama emocji. Koloryt relacji międzyludzkich jest jak tętniące życie. Bywa więc, iż niekiedy kontakt z drugim człowiekiem przybiera postać gwałtownej burzy. Nie jest przyjemny zwłaszcza, gdy lubimy spokój. Uważam więc, że sytuacyjna, kontrolowana gwałtowność osoby jest ludzka i może być usprawiedliwiona, gdy towarzyszy jej dobra intencja, miłość, np. ratowanie bliźniego, wywołanie w nim refleksji czy wstrząsu wewnętrznego − ku dobru. Ważnym elementem jest jednak postawa miłości tego, który np. upomina… A może ktoś, mówiący do nas ostrzej czy gwałtowniej, poprzez mocniejsze wyrażenie, chce nas skłonić do refleksji i opamiętania? W jego słowach może być ukryta miłość. Gabriel Garcia Márquez napisał: Nauczyłem się, że człowiek ma prawo patrzeć na drugiego z góry tylko wówczas, kiedy chce mu pomóc, aby się podniósł («Testament»).

    Czasem brak opanowania wskazuje na niedojrzałość zagniewanego, a równocześnie świadczy o jego bezradności i słabości. Czasem jednak jest wyrazem głębokiej troski, mimo słów i tonu niewłaściwie dobranych − gwałtownych i mocnych. W takich chwilach pomaga wrażliwość duchowa, by starać się słyszeć drugiego sercem, głębiej − jakby „uszami” duszy. Jest to niewątpliwie trudne, ale możliwe. Ponadto, gdy uda się odnaleźć ów ukryty sens w relacji z bliźnim, jest szansa na progres w poszukiwaniu rozwiązań problemów dnia codziennego. Łatwiej też odpowiedzieć z miłością, spokojem, cierpliwością, a równocześnie z mocą nawet gwałtownej osobie, poprzez zrozumienie tego, dlaczego tak się do nas odniosła i co chciała wyrazić między słowami.

Wypłyń na głębię

Gdy [Jezus] przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!» A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci.» Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny» (Łk 5,4−8).

Kiedy myślę o tym wydarzeniu, dotyczącym spotkania Jezusa z rybakami i ich obfitego połowu ryb, uderzają mnie szczególnie słowa Nauczyciela: Wypłyń na głębię (Łk 5,4). Jezus zaprasza rybaków, by jeszcze raz spróbowali. Motywuje do pracy w momencie największego umęczenia, który wydaje się być bez nadziei. Szymon przedstawia odczuwalny stan biedy i porażki: Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili (Łk 5,5). Ich połów trwał wiele godzin i to w bezsenną noc. Był pełen wysiłku, niestety − bezowocnego. Sieci i łodzie pozostały puste. Żony i matki rybaków wkrótce miały się o tym dowiedzieć. Fakty przytłaczały. Rzeczywistość była bardzo smutna. A przecież mężczyźni znali się na swym fachu, bo od zawsze byli rybakami.

W tamtą pracowitą noc można było modlić się, ale i stracić nerwy − nabluzgać na swój los, mozolną pracę i „nieobecne” ryby, które jak na złość, pochowały się gdzieś w głębinach Jeziora Galilejskiego. Szymon przyznał: Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny (Łk 5,8). Nieudany połów odbierał jako wynik oddalenia od Boga.

W nieznajomym Jezusie było jednak coś wyjątkowego, co przekonało Szymona, by ponownie spróbować i wypłynąć na głębię: Mistrzu… Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci (Łk 5,5). Rybak wciąż był pełen obaw, a mimo to wypłynął raz jeszcze na jezioro (a z nim pomagający mu współtowarzysze). Zawierzenie i determinacja Szymona spowodowały, że sytuacja beznadziejna niemal z minuty na minutę zaczęła się diametralnie zmieniać: Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać (Łk 5,6). Teraz to już nie brak ryb był problemem, ale ich nadmiar. W tej sytuacji rybacy podjęli bardzo racjonalną decyzję: Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały (Łk 5,7). Połów był imponujący, jak nigdy dotąd: I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali, jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona (Łk 5,9−10). 

Doświadczenie pracy, wbrew niepowodzeniom, dało rybakom wiele do myślenia. To była prawdziwa lekcja życia. Ciężka praca została uwieńczona sukcesem. Lecz nie byłaby powodem aż takiej satysfakcji, gdyby można było ją wykonać łatwo, szybko, przyjemnie i cudzymi rękoma. Mimo wewnętrznej radości z udanego połowu, Jezus zadziwił Szymona po raz kolejny: Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił (Łk 5,11). Nauka Nauczyciela była bardzo inspirująca i pociągająca. Trafiała w samo serce. Na taką głębinę zwykli, biedni rybacy jeszcze nie wypływali. Tamtego poranka dowiedzieli się jednak, że człowiek może uczynić coś wspaniałego. I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za (…) [Jezusem] (Łk 5,11).