Decyzja Jezusa

Jezus bardzo pragnął rozeznać w swoim sercu jaka jest wola Boża. Jego myśli były bardzo dynamiczne, płomienne i odważne. Przeżywał wszystko, co może doświadczyć ludzkie serce, dla którego Bóg był Kimś ogromnie ważnym. Oczywiście Jezus nie był wolny od pokus. Kiedy jednak przebywał na modlitwie, wszystko oddawał w ręce Ojca. W pełni czuł zarówno swe człowieczeństwo, wartość i godność dziecka Bożego.

Wiara i światło Prawdy pozwalały Jezusowi dokonywać słusznych wyborów. Trwając w relacji miłości z Ojcem „promieniował” miłością na ludzi. Przez ponad 30 lat czynił to „bezszelestnie”, „w ukryciu”, niepublicznie. Był zwyczajnym mieszkańcem Nazaretu, który właściwie niczym się nie wyróżniał od innych. Oczywiście znano Go, ale tylko jako „syna cieśli”. Jezus miłował, ale bez poklasku, niejako „bez słów i bez znaków”.

Syn Maryi nie miał ambicji polityczno-narodowowyzwoleńczych, mimo że widział uciemiężenie swojego narodu. Wciąż jednak odczytywał duchowe znaki, jakie przynosiło Mu życie… Pewnego dnia zapragnął włączyć się z jeszcze większą ofiarnością w życie dla innych. Doświadczając Boskiego Aktu działającego w swym sercu, odnalazł ku temu najprostszą i zarazem najtrudniejszą drogę – drogę miłości mimo wszystko (aż po krzyż – publiczne poniżenie i hańbę). Owo doświadczenie światła miłości było dla Jezusa tak piękne, proste i oczywiste, że nie mógł mu się oprzeć, nie mógł już dalej żyć tylko „w ukryciu”...

W sercu Jezusa dojrzała więc myśl, że skoro Bóg obdarzył Go miłością, to trzeba tę miłość wyrazić „głośno i dobitnie”, przekazując ją dalej – ludziom. Rozpoznał, że do tego nie jest potrzebne ani szlachetne urodzenie, ani majątek, ani władza. Wystarczy głęboka wiara, miłujące serce i mężna decyzja.

Jezus nie „sprawdzał” Pana Boga. Jezus trwał w Ojcu. On Mu od początku całkowicie zawierzył jako Syn – z odwagą i w pełnej wolności. To była Jego decyzja i wyraz ogromnej ufności. Tym samym zaczął jakby „kroczyć po jeziorze” – w całkowitym zawierzeniu Ojcu. 

Jezus znakomicie pokonywał duchowe przeszkody, które jak „pagórki zmieniały swe położenie” umożliwiając Mu przekraczanie samego siebie, kiedy w swym sercu rozpoznawał i doświadczał, że miłując zwycięża zło, grzech i śmierć. Było to możliwe dzięki Jego tytanicznej wierze, wrażliwości na rzeczywistość transcendentną, wyniesione z domu wychowanie oraz nieustanne, duchowe doświadczanie miłości Boga w Jego życiu i sercu.

Ten, który tchnie miłością

Pan Bóg jako Miłujący Akt Działający w swej istocie stanowi duchowy i osobowy Byt Doskonały. On jako jedyny trwa w pełnej Prawdzie. Objawia wierność w miłości do człowieka poprzez nieustanne tchnienie funkcjonału Dobra. Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego (2 Tm 2,13). Skoro zaś Bóg nie może się zaprzeć siebie samego, to znaczy, że zawsze działa z miłością. Reakcje Boga nie wynikają z Jego „zaprogramowania”. On nic nie musi. Bóg chce miłować nieustannie i nieskończenie. Najpotężniejszymi na to dowodami są: stworzenie świata i człowieka (posiadającego rozum i wolną wolę); tchnienie w ciało transcendentnej duszy uzdalniającej osobę ludzką do miłowania oraz objawienie Boga-Ojca w Synu Człowieczym-Jezusie Chrystusie.

Bóg pragnie, by miłość była pomnażana poprzez działanie ludzi. Największym aktem miłości ze strony człowieka jest oddanie życia bliźnim. Oddanie, to miłowanie w każdych okolicznościach, niezależnie od postawy drugiej osoby. Boży wzór umiłowania został człowiekowi ukazany w działalności Nauczyciela z Nazaretu. Miłość i głębia teologiczna nauk i czynów Jezusa Chrystusa są uniwersalne i ponadczasowe. Naśladowanie relacji Syna Człowieczego do Ojca, to kroczenie drogą ku pełni zjednoczenia z Bogiem.

Człowiek miłujący tchnie Bożym duchem. W komunii z Ojcem Niebieskim „promieniuje” dobrem jak światłem.      

Zawierzenie Bogu

Pan Bóg aktem doskonałej miłości tchnął swą moc i potęgę, by powstał świat. Świat stworzony trwa, podtrzymywany mocą Bożego funkcjonału miłości. Bóg uczestniczy w zdarzeniach świata jako Osoba immanentna i transcendentna. Rozpoznanie aktywności Boga dokonuje się w ludzkim sercu, otwartym na Niego poprzez wiarę. Łaska, współdziałająca z wolą i rozumem człowieka, uzdalnia do odkrywania Bożego działania w ludzkim życiu. Pan Bóg przenika i zna człowieka oraz jego życie w każdym miejscu, czasie i przestrzeni. Fenomenologiczne doświadczanie odbioru świata jedynie odbija, jak w zwierciadle wody, to, co dusza rozpoznaje w świetle wiary, wnikając w misterium obecności miłości w stanie Prawdy i Dobra Najwyższego. Bez udziału łaski nie byłoby to możliwe z samego tylko ludzkiego pragnienia. Bóg wychodzi jako pierwszy do człowieka. Jako Ojciec jest najdoskonalszym Dawcą duchowego światła, przenikającego duszę, serce i umysł. Najpiękniejsze światło duszy to miłość. Światło miłości, które przenika i przemienia serce, czyni z człowieka byt niemal doskonały. Tylko Bóg może napełnić pełnią miłości, ponieważ jest Tym, który stanowi jej źródło. W Nim, jako Źródle Pełnej Miłości, można rozpoznać sens i znaczenie ludzkiego życia. Przyczyny ciemności są tajemnicą, jak i światło. Jest w nich sposobność do poznawania rzeczy innymi „receptorami” ducha. W sytuacji, gdy brakuje prostego duchowego poznania, „receptory” te pozwalają iść za Chrystusem w mroku i w cierpieniu, z całkowitym zawierzeniem Bogu.       

Wytwałość ucznia Chrystusa

Boże, daj mi cier­pli­wość, bym po­godził się z tym,

cze­go zmienić nie jes­tem w sta­nie.

Daj mi siłę, bym zmieniał to, co zmienić mogę.

 I daj mi mądrość, bym odróżnił jed­no od dru­giego.

Marek Aureliusz

Bardzo często człowiek martwi się tym, czego zmienić nie jest w stanie, a zaniedbuje to, na co ma faktyczny wpływ. Poświęca wiele czasu na to, co nie ma aż takiego znaczenia w perspektywie wieczności, a spycha na margines to, co naprawdę ważne. Zazwyczaj też człowiek bardziej przykłada się do wpływania na innych i ich zmiany, zamiast przypatrzeć się uważniej samemu sobie i zadbać o porządek w swoich myślach, sercu i życiu. Bywa i odwrotnie, kiedy zbytnie zaaferowanie sobą (czy to wyglądem zewnętrznym, czy też sprawami ducha) odciąga człowieka od budowania relacji ofiarnej miłości z bliźnimi.

Kurczowe trzymanie się jednego, schematycznego sposobu myślenia zdaje się być objawem lęku przed zmianą i utratą długo wypracowywanej stabilności, dającej względne poczucia bezpieczeństwa. A jednak człowiek z natury jest istotą poszukującą i wciąż podążającą w jakimś kierunku. Osobą niespokojną i pragnącą spełnienia. Czującą swoją wartość i zdolność do wielkich i prawych czynów. Wychodzącą naprzeciw wyzwaniom i zdolną wiele zdziałać, a nawet wycierpieć, zwłaszcza wtedy, jeśli wierzy w Miłość. Człowiek bowiem ma w sobie niezwykłą, ogromną, transcendentną moc – moc Ducha Bożego, która jest w nim zakorzeniona (w duszy). Św. Paweł Apostoł zachęcał, by korzystać z tego daru, nadając swemu życiu głęboki wymiar duchowy: Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy (Ga 5,25).

Są co najmniej dwa powody, które dowodzą, jak bardzo jesteśmy dla Pana Boga ważni. Po pierwsze fakt, że nas stworzył z miłości i nieustannie miłuje (i to niezależnie od naszej postawy względem Niego). Po drugie dlatego, że Jego Syn − Jezus Chrystus oddał za każdego z nas swoje życie na krzyżu. Te dwa gigantyczne fakty umiłowania człowieka winny być wystarczającą motywacją do tego, by w swoim życiu odpowiadać miłością na Bożą miłość. Miłość ta, to decyzja wierności Chrystusowi i Jego nauce w codzienności. A zatem miłość na wzór Syna Człowieczego − miłość ofiarna, która pragnie zawsze dobra dla bliźniego; miłość jako nieustanna modlitwa − duchowa jedność człowieka z Bogiem; miłość jako wytrwała wędrówka pośród trudów życia, nadająca sens i wartość istnieniu.