Symbolika obrazu

Obrazy są czymś niepowtarzalnym i wieloznacznym. W zestawie barw i ich nasyceniu ukryta jest tajemnica, która zadziwia nawet tego, który się nimi posługuje, by coś wyrazić. Wymowa pigmentów w obrazie ma swą symbolikę i piękno. Może dlatego interesują mnie kolory, ich rodzaje, odmiany i zestawienia. Nie mogę powiedzieć o nich w pełni i w sposób wyczerpujący, ponieważ to, co widzę i doświadczam - jest dynamiczne.
Moje spojrzenie z upływem lat ewoluuje, staje się wysublimowane i coraz bardziej indywidualne.Nikt nie powiedział mi od początku do końca jak malować, może więc dlatego preferuję pogląd, że każdy mógłby coś stworzyć, by za pomocą obrazu przekazać swoje emocje, których doświadcza.

Pokój

Każdy pragnie jakiegoś azylu, choćby małego miejsca, w którym mógłby mieć tak, jak chce - być może lekki nieład artystyczny lub wszystko poukładane, odkurzone i zabezpieczone, prawie jak w muzeum lub archiwum. Takie miejsce, adekwatne do jego osobowości i upodobania, sprzyja skupieniu i twórczej pracy. Daje komfort, luz, odprężenie i swobodę. Intymność i przyjazna aura otoczenia w owym miejscu, pomagają odetchnąć po decybelach emocji, jakie spotyka człowiek w zderzeniu z rzeczywistością ludzkich spraw i relacji z innymi. Kiedy jednak brakuje takiego azylu do odpocznienia, wówczas pozostaje człowiekowi jedynie jego własne serce. To jakby "pokój" duchowy z oknem na transcendencję. W sercu człowieka, jak w zacisznej izdebce, można doświadczyć życiodajnej mocy i łaski na to, co jeszcze.

Bóg wiecznie miłujący

Chcę, by umarło cierpienie i śmierć, lecz nie me serce. Chcę je rozpłomienić miłością żywą i wieczną.
Bóg jest żywy i obecny jako miłujący Akt Działający. On Bogiem żywych, nie umarłych. Jego Miłość nie ma możności umrzeć czy się wyczerpać. Człowiek miłujący żyć więc będzie w Bogu na wieki. Bóg jest bowiem Ojcem miłujących Jego miłością.

Pragnienie

Człowiek bezdomny lub na czyimś garnuszku, pragnie znaleźć swe miejsce, choćby skrawek pola. Kiedy ma już ziemię, pragnie by obok domu kwitł na niej sad owocowo-warzywny. Kiedy pojawiają się pierwsze pąki, pragnie by rodziły owoce. Kiedy pojawiają się owoce, chciałby je skosztować. Kiedy je zrywa, by spożyć, marzy by były soczyste i dobre.
Kiedy przychodzi lato i skwar leje się z nieba, człowiek tęskni za ochłodą i życiodajnym deszczem. Kiedy jest zima i ściska mróz, człowiek tęskni za wiosną i słońcem, wciąż mając nadzieję, że to, co najlepsze jest jeszcze przed nim. 

Góra Wywyższenia

Są takie wzniesienia, do których nie sięgają obłoki. Przy dobrej pogodzie z góry rozciąga się wspaniały panoramiczny widok.
Dom zbudowany na solidnej podstawie przetrwa każdą ciężką pogodę, ulewę i suszę, śnieżycę i spiekotę.
Kiedy człowiek omija bliźniego w potrzebie, spada w dół. Sięgając zaś tam, gdzie wzrok nie sięga, łamiąc to, czego rozum nie złamie, może odczuwać jakby potęgę orła wzlatującego ku niebu.
Najwyższym szczytem, na który człowiek może się wznieść, jest Góra Wywyższenia Chrystusa. Na górę tę prowadzi postawa oddania i miłości względem drugiego człowieka.

Boża miłość

Kiedy wciąż coś się nie udaje, odczuwa się ból lub trudno porzucić złe myśli bywa, że człowiek radzi sobie z tym skupiając się na czymś miłym. Czasem są to wspomnienia z beztroskiego i radosnego dzieciństwa lub z czasów licealnych, kiedy człowiek pałał pierwszą miłością do tego jedynego lub tej jedynej - i było mu bosko.
Kiedy przychodzi ciężka próba, a zmagania narastają próbując człowieka zdołować i przygnieść swym ciężarem, wiara okazuje się zbawienną tarczą. Uspokaja nie tyle niebieskie niebo czy zielona trawa. Uspokaja pewność, że nie można zrobić nic (ani złego, ani dobrego), by Bóg kochał nas bardziej niż teraz - bo On kocha wciąż najbardziej i w pełni. Na Jego miłosierną miłość wystarczy się otworzyć.
Największym szczęściem człowieka jest zdolność jego serca i duszy do miłowania.

Pod prąd

Ktoś sztuczny zachowuje się w sposób nienaturalny, wyuczony, zachowawczy. Zakrywa swój strach pod nie jedną maską. Brakuje mu polotu i swobody. Jest spięty, skrępowany i raczej nieszczęśliwy. Ktoś wolny i mający stałą intencję miłowania, pomimo swojej i innych niedoskonałości idzie pod prąd, przekracza próg nadziei i nie godzi się na bylejakość. Pokonuje samego siebie i przełamuje co niemożliwe. Pomimo strachu, panuje nad lękiem, nawet w obliczu śmierci.