Spotkanie w parku

Młody mężczyzna zauważa kobietę siedzącą na ławce. Zatrzymuje się i pyta:

-  Nie boi się pani tak siedzieć samotnie w parku?

Kobieta zdziwiona:

- A gdzie tu samotność? Wokół drzewa i kwiaty. Hmm… A czemu pan pyta? …Nie, nie boję się. Mam sposób na potencjalnych… gwałcicieli.

- Tak? Jaki?

- Głośno krzyczę. (demonstruje)

- Niech się pani uspokoi!

Kobieta przerywa krzyk i mówi:

- To działa.

- ??? Zaskoczyła mnie pani.

Po chwili kobieta wzdycha:

- Lubię posiedzieć i pooddychać świeżym powietrzem w parku…

- No, ale to przecież niebezpieczne.

- Na ile procent ocenia pan niebezpieczeństwo?

- Na… 50.

- Zapewne ma pan rację, ale jakoś się nie lękam.

- Jest pani odważna. Jak pani to robi?

- Zwyczajnie. Nie uśmiecham się do przechodzących mężczyzn.

- Faktycznie, odkąd z panią rozmawiam nie zauważyłem uśmiechu. Czy mogę się przysiąść?

- Jak pan chce…, ale ławka nie jest zbyt czysta. Na drzewach mieszka mnóstwo kruków, które...

- Rzeczywiście…

Mężczyzna siada obok kobiety:

- Pani tak codziennie tu przychodzi?

- Ależ skąd! Jutro pewnie mnie tu nie będzie… Wyjeżdżam.

- Dokąd?

- Czemu pan pyta? To moja prywatna sprawa! (oburza się)

- Przepraszam.

Po pauzie kobieta dodaje:

- … Wyjeżdżam na nową placówkę. Dziś mój ostatni wieczór w tym mieście.

- To… może gdzieś panią zaproszę?

- No co też pan?! Nawet pana nie znam.

- Warszawski jestem. Piotr Warszawski. A pani?

- A ja…, a ja muszę już iść. (pospiesznie wstaje z ławki)

- To może panią odprowadzę?

- Nie, dziękuję, pójdę sama.  

- Jak pani woli…

Kobieta oddalając się szybkim krokiem słyszy za sobą:

- Miło się z panią gawędziło!

  

Przesyt Hermenegildy Kociubińskiej

Kolejne nurty, partie, hity, billboardy i spektakle, na które nie ma czasu, bo wszystko się nakłada. Doba wciąż zdaje się być za krótka. W piwnicy i w szafach drzemią zapasy na 300 lat. I może będzie jeszcze więcej, bo wszystko jest niemal na wyciągnięcie ręki - osiągalne wzrokiem i kuszące, gdy opakowane w piękne pudełko ze wstążką, albo podane z uśmiechem i obowiązkowym „dzień dobry”. Reklamy przenikają do umysłów, wsiąkają w nie, hałasują i duszą.

Hitem Internet - otwierany codziennie po milion razy, by wejrzeć w świat obrazów wirtualnych. Telewizja jeszcze w rozkwicie, choć jakby antyczna, ze stu kanałami i plikiem atrakcyjnych programów. Śledzić je można przez całą dobę, nie ruszając się ze swego pokoju dalej niż do lodówki po kolejną porcję pożywienia, w międzyczasie odpisując na maile i sms-y. Wszechwładne informacje szusują w przestrzeni niczym odrzutowce. Jakże wiele mamy sobie do zakomunikowania. Świat jest pokręcony nie mniej niż moje loki i życie  wielowątkowe.

Ludzie nie mają oporów, by handlować wyspami i złomem, prostytutkami i korepetycjami. Człowiek żyje do bólu beztrosko lub z wielkim niepokojem jak dotrwać do pierwszego. A paradoksalnie może mieć trzy samochody i jednocześnie dziurawy płaszcz. Biorąc kolejny kredyt trudno przestać myśleć o następnej intratnej promocji. Wszystko wydaje się tak potrzebne. Może najbardziej brakuje asertywności i odnalezienia sensu własnej drogi? Zatrudnieni na umowę śmieciową nie mają poczucia bezpieczeństwa, żyjąc w ciągłej niepewności jutra.

Każdy ma jakieś lęki. Ja ciągle boję się dentysty i mrówek. Ale mam wiernego psa-przyjaciela, do którego mogę ponarzekać. Wabi się Szogun. On nie odpowie podle jak człowiek.

Wszystko miało się kiedyś przydać. Teraz najwięcej jest na śmietniku z pojemnikami do segregacji.

Zapłaciłam rachunki, ale wciąż niektórzy mają pretensje, że za dużo leje się wody.

Sąsiadka mówi za głośno. W hałasie nie mogę się skupić. Wybaczam jej, bo wiem, że ma trudny charakter.

Martwi mnie nadal zbyt dużo. Choćby to, że znów źle się zachowałam, bo trudny był dzień. Pocieszam się, że jutro jest nieznane i nieskalane.

Objawienie Boga w Jezusie Chrystusie światłem ku zbawieniu

Pierwszym, który okazał miłość człowiekowi był Pan Bóg. Poznanie miłości Boga może okazać się najwspanial­szym odkryciem i doświadczeniem osoby ludzkiej. Każdy człowiek jest zaproszony przez Stwórcę, by miłować. Pragnienie miłowania zapisane jest w ludzkim sercu. Człowiek jest zdolny do miłości dzięki pierwiastkowi duchowemu – transcendentnej duszy. Wobec miłości Boga nie sposób pozostać obojętnym. Miłość czeka na spełnienie i  zjednocze­nie. Początkiem dialogu ze Stwórcą jest wewnętrzne pragnienie miłości. Usłyszane słowo miłości Boga jest kiełkującym i płodnym ziarnem, jeśli spotka otwarte serce człowieka. Człowiek rozkwita w miłowaniu. Poprzez miłość spełnia wolę Bożą. W tym sensie Objawienie jako poszukiwanie woli Boga (którą człowiek odkrywa) oraz trwanie w Bożej miłości (w której może wzrastać) jest procesem ciągłym.

Miłość wiąże się z poszukiwaniem Prawdy. W wędrówce duchowej człowiek niejednokrotnie odkrywa wciąż nowe, czasem nawet nieoczekiwane horyzonty wiary i refleksji filozoficznej. Najpełniejsze i najdoskonalsze objawienie się Boga ludziom nastąpiło w osobie i w czynach Jezusa Chrystusa, Wcielonego Słowa Bożego.[1] Kiedy na ziemi pojawił się Jezus, nastąpił duchowy przełom. Jezus był rzeczywistą, historyczną, realnie istniejącą postacią, żyjącą w konkretnej przestrzeni i czasie. Jego wyjątkowość wiązała się z faktem empirycznego „wkroczenia” Boga w historię człowieka i świata[2]. Przez wcielenie Boga w Syna Człowieczego Stwórca stał się dla nas jeszcze bliższy. Objawienie się Ojca Niebieskiego ludziom w Chrystusie było (…) ogromnym zbliżeniem się Boga do nas. Ten stan trwa nadal, ponieważ Wcielenie stało się faktem nieodwracalnym.[3] Wraz z narodzeniem Jezusa Chrystusa nastąpiła niespotykana w historii świata szansa komunikacji i dialogu między transcendentnym Stwórcą a ludźmi, o czym powiedział Nauczyciel z Nazaretu: Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie. Bo powiadam wam: Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli (Łk 10,23–24).[4]

Syn Boży poprzez hipostazę bosko-ludzką był żywym obrazem istniejącego Boga, jak jest zapisane w Piśmie Świętym: On jest obrazem Boga niewidzialnego (Kol 1,15); Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca (J 14,9).[5] Wiara w miłującego Jezusa z Nazaretu, którego wola była doskonale zjednoczona z wolą Bożą, pozwala przez Jego boską naturę widzieć w Chrystusie prawdziwy obraz Ojca Niebieskiego.[6] Wcielenie było ukoronowaniem boskiego zamysłu Objawienia się Boga[7]. Można powiedzieć, że Bóg w postaci Syna przemówił do człowieka bezpośrednio[8]: Ja Jestem (J 8,58). W pewnym stopniu została zatem pokonana przepaść dzieląca rzeczywistość ziemską i realnie istniejący świat duchowy.

 Koroną poznania duchowego jest zjednoczenie z Bogiem w miłości. Podobnie jak serce potrafi miłować, tak i rozum powinien poszukiwać tego, co miłuje: im bardziej miłuje, tym usilniej pragnie poznać.[9] Wiara w Jezusa Chrystusa oraz życie Jego nauką prowadzą do jedności z Bogiem. W miłowaniu jest pełnia życia, głębia radości i prawdziwa wolność (J 8,32).

Jedną z głównych prawd chrześcijańskich jest ta, iż godność osoby ludzkiej wynika z pochodzenia od Boga. W świetle wiary dusza ludzka uzdalnia człowieka do miłości, czyniąc go bytem niemal doskonałym. Jezus z Nazaretu jest kimś bardzo bliski ludziom, ponieważ pokazał, że jak dalece można umiłować będąc człowiekiem. Podczas swego ziemskiego życia Syn Maryi odczytał wolę Bożą, przyjął ją i wzorcowo wypełnił (Mt 5,48). W postawie Jezusa najważniejsza była miłość i życie Bożą prawdą[10]. Mesjasz uczył wiary rozumnej opartej nie na literze Prawa, lecz duchowej (wewnętrznej) przemianie serca.

Tajemnica Wcielenia potwierdziła niezmierzoną wielkość i miłość Boga do ludzi. Podkreśliła godność człowieka, równocześnie nobilitując go do dynamizmu w drodze do świętości. Jezus, stając się jednym z ludzi, pokazał jak przejść przez życie dobrze czyniąc[11]. Doszedł do pełni chwały, ponieważ Jego wola była doskonale złączona z wolą Ojca Niebieskiego[12]. Przez wierność woli Bożej Jezus okazał całym swym życiem heroiczną miłość.

Bóg nie pragnął cierpienia - ani męki, ani śmierci swego Syna. Ofiara Jezusa okazała się jednak skuteczna - zbawcza[13]. Bóg przyjął tę miłość, a jednocześnie objawił w Ukrzyżowanym szczyt swej miłości. Tym samym na Krzyżu Jezus doszedł do godności i chwały Boga.

Ojciec Niebieski przyjął dar miłości Jezusa. Tym samym pokazał, że miłość Syna Człowieczego może być wielka. Otwarte serce Ojca na miłość Jezusa i Ich jedność w Duchu Świętym są dla ludzi przykładem trwania w miłości Boga. Tak oto miłość Chrystusowa stała się najdoskonalszą drogą do zbawienia (1 Kor 13,13). Nauka, postawa i życie Mesjasza są wzorem prawdziwej i żywej relacji miłości (komunii z Bogiem) oraz drogą do spełnienia. Drogą tą jest nie tyle śmierć męczeńska, co pełne miłości oddanie drugiemu człowiekowi na wzór doskonałej miłości Chrystusowej[14] (J 15,12−13). Sensem i zadaniem człowieka jest miłość[15] (zob. Kpł 19,18).

Stwórca nie pragnie zatem ludzkiego cierpienia, lecz wzajemnej miłości. Nie można jednak uniknąć w życiu cierpienia. Sensem cierpienia (jako nieodłącznego elementu życia ziemskiego) jest uczynienie z  niego formy miłowania. Poprzez miłość można naśladować Jezusa i być Jego obrazem (jakby odbiciem serca Chrystusa – J 13,34−35)[16]. Zaangażowanie człowieka odpowiadającego na Boże zaproszenie do miłości jest mistycznym dialogiem w zjednoczeniu ze Stwórcą (duchową doskonałością – Mt 5,48; J 14,23).

Nim rozpocznie się głoszenie słowa Bożego na zewnątrz innym (dając własne świadectwo), ważne jest bycie aktywnym słuchaczem tegoż Słowa wewnątrz własnego serca, by odczytać to, co Bóg mówi w nim osobiście. Słowo Ojca Niebieskiego oczyszcza, oświeca i jednoczy człowieka ze Stwórcą. Przekazywanie osobistego doświadczenia Boga może stać się najbardziej żywym i  przekonującym świadectwem wiary. Taka postawa jest apostolstwem w asystencji Ducha Bożego (tchnieniem miłości). Człowiek, który otwiera się na Boże działanie staje się głosicielem Dobrej Nowiny (Zbawczej Informacji). U chrześcijanina (syna lub córki Bożej) „zmysły” wewnętrzne wspomagają odczytanie woli Bożej na co dzień. Wzrok staje się duchowy (spojrzenie transcendentne), słuch wyczulony na tchnienie Ducha Świętego, a serce zawsze miłujące. Owoce w postaci myśli, słów i czynów są wtedy naznaczone dobrocią, szlachetnością, życzliwością, a przede wszystkim miłością (zob. Gal 5,22–23). To znak rozpoznawczy każdego ucznia Chrystusa (J 8,31). Tym sposobem człowiek odczytuje powołanie do miłowania i poznania Boga jako najdoskonalsze urzeczywistnienie samego siebie[17].

Najlepszą i najpiękniejszą formą dialogu ze Stwórcą jest czynna postawa wzajemnej miłości. To swoisty „wdech i wydech” w komunii z Bogiem. Relacja miłości względem bliźniego, to potwierdzenie miłości do Boga. Twórca filozoteizmu (wiary rozumnej, żywej, autentycznej i mądrej) napisał: Wiara winna łączyć się ze sposobem życia. Modlitwa i kult muszą sprawdzać się w dziedzinie społecznej. W przeciwnym wypadku wszystko jest pozorem, a gesty modlitewne i kult pozostają magią[18]. Wierzymy w Tego samego Boga. Cieszmy się, że w naszej religii Bóg objawił się w Istocie ludzkiej. To wyróżnienie zobowiązuje nas do głoszenia dwóch przykazań Jezusa: Kochać Boga i drugiego człowieka[19] (zob. Mt 22,37–40).

Głębia transcendencji powoduje, że Stwórca chce być ciągle poszukiwany. Poszukiwanie Prawdy jest jednym z  elementów duchowej drogi człowieka ku zbawieniu. Światłem i pełnią prawdy jest Jezus Chrystus (J 14,6). O nieustannym odnajdywaniu i odczytywaniu Boga w sercu powiedział i Pan Jezus do uczniów: Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz [jeszcze] znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe (J 16, 12–13).

Przyjmując za dewizę istnienia miłość Chrystusową, człowiek może nadać swemu życiu niezwykły sens, a ponadto doświadczać mistycznego trwania w Bogu pośród spraw i wydarzeń dnia codziennego. Może dążyć do chwały i świętości bazując na tym, co otrzymał od Stwórcy. Może zbliżać się do nieznanych horyzontów Prawdy, odnajdując moc w inspirującej postawie, nauce i działalności Jezusa Chrystusa.

---

[1] Ks. Stanisław Olejnik, Teologia moralna. Służba Bogu i otwarcie się na świat, Wyd. Akademia Teologii Katolickiej, Warszawa 1991, s. 10.

[2] DA 27 – Dekret o apostolstwie świeckich: Apostolicam actuositatem; KDK 76 - Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym: Gaudium et spes.

[3] Ks. Stanisław Olejnik, Teologia moralna. Służba Bogu i otwarcie się na świat, Wyd. Akademia Teologii Katolickiej, Warszawa 1991, s. 11.

[4] Zob. KL 5 – Konstytucja o liturgii świętej: Sacrosanctum Concilium; DM 3 – Dekret o misyjnej działalności Kościoła: Ad gentes divinitus.

[5] Zob. też KK 2 - Konstytucja dogmatyczna o Kościele: Lumen gentium.

[6] Zob. DK 3 - Dekret o misyjnej działalności Kościoła: Ad  gentes divinitus.

[7] Paweł Porębski - tekst na blogu: wiara-rozumna.blog.onet.pl – z dnia 11.10.2011 r.

[8] P. Porębski, Odnaleźć Boga w sobie: na podstawie Nowego Testamentu, Wyd. Jedność, Kielce 2009, s. 13.

[9] Jan Paweł II, Fides et ratio. Tekst i komentarze, red. T. Styczeń, W. Chudy, Lublin 2003, s. 42.

[10] KDK 3 - Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym: Gaudium et spes.

[11] Zob. KK 46 - Konstytucja dogmatyczna o Kościele: Lumen gentium.

[12] Zob. KK 3 i 42 - Konstytucja dogmatyczna o Kościele: Lumen gentium.

[13] KDK 22 - Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym: Gaudium et spes; KK 50 - Konstytucja dogmatyczna o Kościele: Lumen gentium.

[14] Zob. KK 40 - Konstytucja dogmatyczna o Kościele: Lumen gentium; DP 12 – Dekret o posłudze i życiu prezbiterów: Presbyterorum ordinis; KDK 22 – Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym: Gaudium et spes.

[15] P. Porębski, Wykłady teologiczne wiary rozumnej na portalu internetowym świeckiego teologa, Wyd. Coriolanus, Kielce 2011, s. 521.

[16] Zob. KK 9 - Konstytucja dogmatyczna o Kościele: Lumen gentium.

[17] Jan Paweł II, Fides et ratio. Tekst i komentarze, red. T. Styczeń, W. Chudy, Lublin 2003, s. 87.

[18] P. Porębski, Bóg nie taki straszny: na podstawie Starego Testamentu, Wyd. Jedność, Kielce 2009, s. 230.

[19] P. Porębski, Wykłady teologiczne wiary rozumnej na portalu internetowym świeckiego teologa, Wyd. Coriolanus, Kielce 2011, s. 364.