Niebiańskie miłowanie

Przymierze dwóch dynamicznych serc: Boga i człowieka - zapoczątkowało historię relacji miłości. W jej przebiegu wszystko jest pulsujące. Skutkuje dobrem, którego głównym Twórcą jest Bóg uzdalniający duszę ludzką do miłości. On, jako Stwórca wspaniałomyślny i łaskawy, ofiarował człowiekowi boską cząstkę, by ten mógł współtworzyć piękno i dobro wypływające z miłości. Na ziemi dochodzi do rozpoznania i wprawienia w ruch owej zdolności do miłości w dynamizmie Aktu Działającego (Boga-Ojca). W niebie ów dynamizm przeniknie jak światłem człowiecze istnienia, czyniąc je niebiańskim życiem w Bogu.

Jutrzenka

Przekroczenie granicy nieprzewidywalnego wyniku nie może być bezbolesne i bez kosztów własnych.
Idąc lub biegnąc można zwichnąć nogę, poślizgnąć się, upaść. Można pobrudzić się czy odczuć niebotyczne zmęczenie, a nawet zwątpić, czy dotrze się do mety. Łomot serca bywa nie mniejszy niż w sytuacji, na której człowiekowi bardzo zależy (podczas publicznego wystąpienia, ślubowania, egzaminu, spotkania intymnego, zawodów sportowych itp.).
Za horyzontem skończoności, kiedy nie będą już dręczyć rzeczy, nad którymi nie ma całkowitej kontroli, znajduje się światło. To jutrzenka jedności w miłowaniu, której nie sposób pojąć, ogarnąć, ani opisać. A jeśli dziś można jej już doświadczyć i wpaść w ekstazę, to cóż dopiero, kiedy ujrzy się ją twarzą w twarz w Bogu, i kiedy przeniknie wszystkich we wszystkim? 

Oddech życia

Ta chwila, którą uwiecznił aparat fotograficzny, już nigdy się nie powtórzy. Była jedyna, jak ta, która jest teraz. Chwila obecna, dana człowiekowi, jak wyraźna kropla życia.
Być może w młodości oddechy były miarowe i bezstresowe. Potem zaś coraz bardziej kontrolowane, a może i zatrzymywane z powodu wydarzeń uderzających, nagłych i nieprzewidywalnych. Mógł być i oddech przyśpieszony z lęku lub większych emocji, albo spokojny, bezszelestny - z powodu pogodzenia z losem i oddania wszystkiego w "ręce" Boga. Scalony z Duchem po ostatnie tchnienie - oddane dla bliźnich, czyli dla Pana, który był zawsze upragniony i na pierwszym miejscu.

Postawa ufności

Choć trwają wiara, nadzieja i miłość, to u człowieka wybór miłości pociągnął za sobą niejedną klęskę. Nie wszystko jednak, co się wydaje ruiną, jest nią faktycznie. Nie tak bowiem widzi Bóg, jak postrzega człowiek.
Ten, kto przebywa w pieczy Najwyższego i w cieniu Wszechmocnego mieszka, mówi do Pana [mimo wszystko]: "Ucieczko moja i Twierdzo, mój Boże, któremu ufam" (Ps 91,1-2). I daje tym samym świadectwo nawet w ciemności. Nawet na pokaleczonych kolanach. Nawet wbrew nadziei, modląc się całym sercem i choćby westchnieniem bez słów, ze świadomością i wiarą w Boga: Pan światłem i zbawieniem moim: kogóż mam się lękać? Pan obroną mego życia: przed kim mam się trwożyć? (Ps 27,1).

Droga miłości

Jest droga miłości, na której cierpienie wynika z samotności i niezrozumienia. To droga do drugiego człowieka. Być może nie ma się ochoty nawet do niego odezwać, a co dopiero pójść, spotkać i poświęcić czas.
Droga do człowieka jest jednak otwarta - przetarta przez stopy Jezusa. On często wybierał gościnę u grzeszników. Jego "pałacem królewskim" był dom zwykłego człowieka. Jezus w domu grzesznika spożywał ucztę i przyjął namaszczenie drogocennym olejkiem - uobecniając czynną miłość i miłosierdzie.     

Akwen dobra

Piękno jest po to, by zachwycało. Życie jest darem Miłości. Miłość jest jak niewyczerpany akwen dobra.
Zjednoczenie z Aktem Miłującym jest tożsame z komunią z Jezusem. A ten, kto jest Mu bratem i siostrą, ten pełni wolę Jego Ojca. Zjednoczenie więc z Bogiem, to jedność z Jego wolą, którą jest piękno miłowania. Wybierając życie miłością, człowiek może pokonać przeszkody na drodze do spełnienia.

Wrażliwość duszy

W sytuacji, gdy człowiek cierpi, można odszukać ratunek w niezniszczalnej miłości, która cicho  trwa na dnie ludzkiego serca. Cisza na modlitwie pozwala odczytać prawdę, że nie wszystko jeszcze stracone.
Jak odpływają wody i opadają liście, tak niech odejdą złe myśli. I choć nie wszystko udane, to mimo wszystko - Bogu niech będą dzięki. Co było, minęło, a tym, co będzie - za wcześnie, by martwić umysł. Cennym jest to, co teraz. I oddanie drugiemu przez wrażliwość duszy w dolinach i na wyżynach zielono-niebieskich.