Pogoda

Jeden powie: "Jaka piękna pogoda", a drugi skwituje: "Na pewno gdzieś pada". Jeden powie: "Chciałem zobaczyć ule i użądliła mnie osa", a drugi bez empatii: "Dobrze, że ciebie użądliła, a nie mnie". Jeden powie: "Mam do połowy pełną szklankę", a drugi ze smutkiem: "Moja szklanka w połowie jest pusta". Jeden powie: "Cieszę się, że mogę pracować", a drugi będzie narzekał: "Nie lubię poniedziałku". Jeden powie: "Chcę wyzdrowieć", a drugi stwierdzi: "Nie będę się leczyć, tylko ofiaruję swoje cierpienie w czyjejś intencji".
Jeśli miałabym namalować optymizm, byłby w jasnych i ciepłych kolorach w tonacji durowej. Jeśli miałabym namalować pesymizm, byłby w ciemnych i zimnych barwach w tonacji molowej.

Wyjście z zaułka

Dążenie do doskonałości może skończyć się na poziomie religijnego cyborga, który wykonuje wszystkie czynności swojej pracy i wyznawanej wiary (jej zewnętrzne rytuały i przepisy), nie mogąc jednak rozpalić swego serca dla innych. To totalna klęska, jak ślepy zaułek. W takim życiu największym nieszczęśnikiem jest ten, który wykonał maszynowo wszystkie nakazy i zakazy, ale zagubił mądrość i miłość.
Samotność wysp jest niczym w porównaniu z samotnością cierpiącego człowieka. Samotność to sygnał do wyjścia z własnego smutku - ku bliźniemu. Początkiem otwarcia na drugiego jest spojrzenie w jego kierunku. Kolejnym - choćby podarunek życzliwego, słonecznego uśmiechu.   

W ciemności

Są drogi przysypane śniegiem, na których mroźno pomimo zimowego obuwia. Ale nawet wtedy, gdy nie widać ścieżki, człowiek może odnaleźć właściwe dojście do celu.
By nie skupiać się zbytnio na tym, co nieprzyjemne, trudne, wprowadzające w mrok czy skutkujące cierpieniem, zanoszę myśl do miłującego Boga. Jeśli wówczas stawiam kolejne kroki, myślę o tym, co mówiła św. Teresa od Dzieciątka Jezus, która w czasie bólu cierpiała z minuty na minutę. Ona przyjmowała to, czego zmienić nie było można, a tym samym przechodziła od jednego zwycięstwa do drugiego - w ramionach Jezusa (jakby windą do nieba).
Gdy nie widać światła, człowiek zanurzony w Bogu ma zawsze możliwość całkowicie poddać się Opatrzności Bożej, zawierzając Panu. Wówczas kroki w ciemnościach mogą stać się doświadczaniem cudu.  

Symbolika obrazu

Obrazy są czymś niepowtarzalnym i wieloznacznym. W zestawie barw i ich nasyceniu ukryta jest tajemnica, która zadziwia nawet tego, który się nimi posługuje, by coś wyrazić. Wymowa pigmentów w obrazie ma swą symbolikę i piękno. Może dlatego interesują mnie kolory, ich rodzaje, odmiany i zestawienia. Nie mogę powiedzieć o nich w pełni i w sposób wyczerpujący, ponieważ to, co widzę i doświadczam - jest dynamiczne.
Moje spojrzenie z upływem lat ewoluuje, staje się wysublimowane i coraz bardziej indywidualne.Nikt nie powiedział mi od początku do końca jak malować, może więc dlatego preferuję pogląd, że każdy mógłby coś stworzyć, by za pomocą obrazu przekazać swoje emocje, których doświadcza.

Pokój

Każdy pragnie jakiegoś azylu, choćby małego miejsca, w którym mógłby mieć tak, jak chce - być może lekki nieład artystyczny lub wszystko poukładane, odkurzone i zabezpieczone, prawie jak w muzeum lub archiwum. Takie miejsce, adekwatne do jego osobowości i upodobania, sprzyja skupieniu i twórczej pracy. Daje komfort, luz, odprężenie i swobodę. Intymność i przyjazna aura otoczenia w owym miejscu, pomagają odetchnąć po decybelach emocji, jakie spotyka człowiek w zderzeniu z rzeczywistością ludzkich spraw i relacji z innymi. Kiedy jednak brakuje takiego azylu do odpocznienia, wówczas pozostaje człowiekowi jedynie jego własne serce. To jakby "pokój" duchowy z oknem na transcendencję. W sercu człowieka, jak w zacisznej izdebce, można doświadczyć życiodajnej mocy i łaski na to, co jeszcze.

Bóg wiecznie miłujący

Chcę, by umarło cierpienie i śmierć, lecz nie me serce. Chcę je rozpłomienić miłością żywą i wieczną.
Bóg jest żywy i obecny jako miłujący Akt Działający. On Bogiem żywych, nie umarłych. Jego Miłość nie ma możności umrzeć czy się wyczerpać. Człowiek miłujący żyć więc będzie w Bogu na wieki. Bóg jest bowiem Ojcem miłujących Jego miłością.

Pragnienie

Człowiek bezdomny lub na czyimś garnuszku, pragnie znaleźć swe miejsce, choćby skrawek pola. Kiedy ma już ziemię, pragnie by obok domu kwitł na niej sad owocowo-warzywny. Kiedy pojawiają się pierwsze pąki, pragnie by rodziły owoce. Kiedy pojawiają się owoce, chciałby je skosztować. Kiedy je zrywa, by spożyć, marzy by były soczyste i dobre.
Kiedy przychodzi lato i skwar leje się z nieba, człowiek tęskni za ochłodą i życiodajnym deszczem. Kiedy jest zima i ściska mróz, człowiek tęskni za wiosną i słońcem, wciąż mając nadzieję, że to, co najlepsze jest jeszcze przed nim.